می روم در اوج ان سوی جهان       می فروشم جرعه ای خاک کلان

می کشم جام شرابی می کشم              از دم تیغ هزاران اسب جان 

می دوم تا اوج گهر اسمان                 تا مگر جانم بگرید بی کران

ای که از جان دلت می گر یه ای        یک دمی با ما بمان در این جهان

ای دل بی درد ما باز چه می گویی بگو   

از غمت در این جهان باز به گریان می روم

رفتم به دریا       رسیدم به ساحل           دیدم کسی گفت

ای یار غافل     گفتم چه گویی       گفتا همی غم        گفتم به کیست ان

گفتا به ساحل

گل سرخی ندارم من                          که باشد مهروجانانم

روزی زلپ یا ربودم بوسی             گفتا هم بی ادبی و هم لوسی

گفتم گناهم چیست کردم بوسی     گفتا لب و ول کردی و لپ می بوسی

 انگاه که ضربه های تیشه زندگی را بر ریشه ی ارزوهایت حس می کنی به خاطر بیاور که

زیبایی شهابها از شکستن قلب ستارگان است !!!

گر درختی خشک باشد در مکان           عیب ان از باد جان افزا مدان                            

باد کار خویش کرد و بر وزید            ان که جانی داشت بر جانش گزید

وان که جامد بود خود واقف نشد        وای ان جانی که او عارف نشد

عاشقی را شرط تنها ناله و فریاد نیست

تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست

تا نشد رسوای عالم نشد استاد عشق  

نیم رسوا عاشق اندر ماله خود استاد نیست

روزی بود که روزگاری نداشت              جنگلی بود که درختی نداشت

شکارچی بود که تفنگ نداشت                این شکارچی با تفنگی که فشنگ نداشت

اهویی شکار کرد که سر نداشت                   این شعر ما شاعری داشت

که اسم نداشت                                     اگر چه این شعر ما سرو ته نداشت

            ارزش سر کار گذاشتن تو یکی را داشت

كاش آسمان حرف كوير را مي فهميد و اشك خود را نثار گونه هاي خشك كوير مي كرد. كاش

دلها آنقدر خالص بودند كه دعا ها قبل پائين آمدن دستها مستجاب مي شدند. كاش مهتاب با كوچه

هاي تاريك شب آشنا تر بود. كاش بهار آنقدر مهربان بود كه باغ را به دست خزان نمي سپرد.

كاش در قاموس غصه ها ، شكوه لبخند در معني داغ اشك گم نمي شد. كاش مرگ معناي عاطفه

را مي فهميد كاش كاش كاش ......  

:.:فقط تو پاره تني ؛ به حرمت اشكم قسم بي تو ميان عالم غريبم و يك بي كسم :.:

گریه شاید زبان ضعف باشد!

در اين تاريكي                 درها همه بازند                  من از پله ها گذشته ام

در اين تاريكي                   تنها بوي تو پيداست             بوي ساقه هاي ترد علف

كه باران خورده است             چراغ را نيفروزي             من از تاريكي گذشته ام 

  سكوتم را به باران هديه كردم

 تمامِ تنهايي ام را گريه كردم

  نبودي در فراقِ شانه هايت

       به هر باغي رسيدم تكيه كردم........

مانده ام در حسرت با تو بگویم روزو شب                                  جان دهم از دوری دیر آشنایی روزوشب

پسرکی دو خط سياه موازي روي تخته کشيد!! خط اولي به دومي گفت ما مي توانيم زندگي خوبي

داشته باشيم ..!! دومي قلبش تپيد و لرزان گفت : بهترين زندگي!!! در همان زمان معلم بلند

فرياد زد:  دو خط موازي هيچگاه به هم نمي رسند و بچه ها هم تکرار کردند: ....دو خط موازي

هيچگاه به هم نمي رسند مگر آنکه يکي از آن دو براي رسيدن به ديگري خود را بشکند

از چند تا ترک پرسیدن: چرا شما ترک شدید؟ اولی گفت: وا… از بی امکاناتی! دومی گفت: از دست رفیق ناباب! سومی گفت: حالا ایدز که نگرفتم، خوب میشم!
چهارمی گفت: آقا… همه اینا حرفه… به ما خنجر زدند.

ترکه با دوست دخترش تو ماشین بودن می بینه جلوتر ایست بازرسیه به دوست دخترش می گه تو پیاده شو بعد از ایست بازرسی بگو مستقیم تجریش که من دوباره سوارت کنم ……بعد از ایست بازرسی دختره یادش می ره بگه: تجریش میگه ونک ترکه می گه: شرمنده مصیرم نمی خوره

سوال کنکور در افغانستان : از کجا کفتر می ایه؟ ۱ از اون پایین کفتر می ایه ۲ از اون بالا کفتر می ایه ۳ اصلا کفتر نمی ایه کفتر با زاویه ۳۰ درجه نسبت به افق به صورت مارپیچ می ایه

اخبار جدید جام جهانی:از زیدان می پرسن این چه حرکتی بود شما انجام دادین؟ از شما یعید بود؟ می گه:

مر تیکه عوضی به من گفت علی دایی !!!

من دادم تو ام بده . من مفتی دادم تو هم مفتی بده . درسته درد داره ولی ثواب داره (سازمان انتقال خون )

خبر آمد خبری در راه است

سر خوش آن دل که از آن خبر آگاه است

شاید این جمعه بیاید شاید

پرده از چهره گشاید شاید

دست افشان پای کوبان می روم

بر در سلطان خوبان می روم

می روم بار دگر مستم کند

بی سر و بی پا و بی دستم کند

می روم کز خویشتن بیرون شوم

در پی لیلا رخی مجنون شوم

ای دل تنها چیه چشم انتظاری

باز یه لحظه یه دم آروم نداری

مثل زمستون تو حسرت بهاری

بازعشقت خیمه زد رو خونم

باز یادت آتیش زد به آشیونم

باز بی تو باید تنها بمونم

بیا سکوت لبهات حرمت خونس

پرنده دل من هنوز بی آشیونس

بیا پر از امید هنوز این دل خسته

هنوز به پای چشمات پای عشقت نشسته

(توی آسمون دنیا هر کسی ستاره داره

چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره

واسه من تنهایی درده،درده هیچ کسُ نداشتن

هر گل پژمرده ای رو تو کویر سینه کاشتن

دیگه باور کردم این رو که باید

تنها بمونم تا دم لحظه مردن

شعر تنهایی بخونم)

پشت سرت رو هم ببين                پشت سرت فقط منم
 فكر خودت باش و برو                من مگه حرفي ميزنم
هميشه آرزوي من                    دلخوشي هاي تو بوده
خوب ميدونم ميخواي بری            رفتن تو خيلي زوده
اگه بري نگاه من  تو                اوج حسرت مي مونه
 اما بدون ترانه هام                   بغض چشاتو ميشكونه
حالا كه روزگار ميخواد                 اشك منو در بياره
ديگه برو... ديگه برو                 بذار كه چشام بباره
اون لحظه تلخ وداع گفتي               عزيزم خدانگهدار
جوابتو ندادمُِ زدم                       آروم رو سيم گيتار
نامه هاتو هنوز دارم                  با اينكه ازت بيذارم
    اما چيكار كنم دلم ميگه به تو گرفتارم...

چه آرزوی محالی است زیستن با تو

مرا همین بگذار یک سخن با تو:

به من بگو که مرا از دهان شیر بگیر!

به من بگو که برو در دهان شیر بمیر!

بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف!

ستاره ها را از آسمان بیار به زیر!

ترا به هر چه گویی به دوستی سوگند

هرآنچه خواهی از من بخواه صبرمخواه.

که صبر راه درازی به مرگ پیوسته ست!

تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه

تو دور دست امیدی و پای من خسته ست

همه وجود تو مهر است و جان من محروم

چراغ چشم تو سبز ست و راه من بسته است

پر دارم اما فکر من با آسمــــــــــــان نیست

یا من پرســـتو نیســتم یا آسمــــان نیست

از هر که می پرسم مگر امکان این هسـت

می گوید آری،عاشقان را آسمان نيــــست

ديگــر دلـــم از اين غزل هـــا هـــم گرفــــته

پرواز كــــــن!پرواز كــن تا آســـمان نــيست

اصــــلا"بمان! دنيــــا قفــــس افتاده بــــردار

تنها بــــراي ديــــدن ما آســـــمان نيســـت

وقتي يقين دارم كه چشمت آسمان است

و خوب مي دانم كه فردا آسمان نيســــت،

شـــــك مـــي كــــنم بايد پرســـتو بود يا نه

ديگر پرستو نيستم تا آســـمان نيـــســــت

   چندقطره از زمزمه های خاک خورده م:

هرچند...

یک حس ناشناخته ، من ، بغض ، این غزل

حسی شبیه بارش آبی ترین غزل

حسی که رنگ غربت حوا و آدم است

حسی درست رنگ ردیف همین غزل

**

باران می آمد وتو که آغاز می شدی

تقدیم چشم های تو شد اولین غزل

این روز ها که پر زده ای باز... باز...باز...

مأوای این کبوتر بی سرزمین غزل...

**

من مانده ام و حسرت دیرینه ای که...نه...

بغضی که باز می شکند بعد از این غزل

۱) كه بود آن كه غريبانه خوانــــد نـــــــــــام تورا ؟

به پاي قافيه هايم كشــــــــــــــــــاند نام تورا ؟

كسي كه شاعر غمگين شعرهاي من است،

به روي قافيـــــــه هايم نشـــــاند نــــــــام تورا