خبر آمد خبری در راه است

سر خوش آن دل که از آن خبر آگاه است

شاید این جمعه بیاید شاید

پرده از چهره گشاید شاید

دست افشان پای کوبان می روم

بر در سلطان خوبان می روم

می روم بار دگر مستم کند

بی سر و بی پا و بی دستم کند

می روم کز خویشتن بیرون شوم

در پی لیلا رخی مجنون شوم

ای دل تنها چیه چشم انتظاری

باز یه لحظه یه دم آروم نداری

مثل زمستون تو حسرت بهاری

بازعشقت خیمه زد رو خونم

باز یادت آتیش زد به آشیونم

باز بی تو باید تنها بمونم

بیا سکوت لبهات حرمت خونس

پرنده دل من هنوز بی آشیونس

بیا پر از امید هنوز این دل خسته

هنوز به پای چشمات پای عشقت نشسته

(توی آسمون دنیا هر کسی ستاره داره

چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره

واسه من تنهایی درده،درده هیچ کسُ نداشتن

هر گل پژمرده ای رو تو کویر سینه کاشتن

دیگه باور کردم این رو که باید

تنها بمونم تا دم لحظه مردن

شعر تنهایی بخونم)

پشت سرت رو هم ببين                پشت سرت فقط منم
 فكر خودت باش و برو                من مگه حرفي ميزنم
هميشه آرزوي من                    دلخوشي هاي تو بوده
خوب ميدونم ميخواي بری            رفتن تو خيلي زوده
اگه بري نگاه من  تو                اوج حسرت مي مونه
 اما بدون ترانه هام                   بغض چشاتو ميشكونه
حالا كه روزگار ميخواد                 اشك منو در بياره
ديگه برو... ديگه برو                 بذار كه چشام بباره
اون لحظه تلخ وداع گفتي               عزيزم خدانگهدار
جوابتو ندادمُِ زدم                       آروم رو سيم گيتار
نامه هاتو هنوز دارم                  با اينكه ازت بيذارم
    اما چيكار كنم دلم ميگه به تو گرفتارم...

چه آرزوی محالی است زیستن با تو

مرا همین بگذار یک سخن با تو:

به من بگو که مرا از دهان شیر بگیر!

به من بگو که برو در دهان شیر بمیر!

بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف!

ستاره ها را از آسمان بیار به زیر!

ترا به هر چه گویی به دوستی سوگند

هرآنچه خواهی از من بخواه صبرمخواه.

که صبر راه درازی به مرگ پیوسته ست!

تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه

تو دور دست امیدی و پای من خسته ست

همه وجود تو مهر است و جان من محروم

چراغ چشم تو سبز ست و راه من بسته است

پر دارم اما فکر من با آسمــــــــــــان نیست

یا من پرســـتو نیســتم یا آسمــــان نیست

از هر که می پرسم مگر امکان این هسـت

می گوید آری،عاشقان را آسمان نيــــست

ديگــر دلـــم از اين غزل هـــا هـــم گرفــــته

پرواز كــــــن!پرواز كــن تا آســـمان نــيست

اصــــلا"بمان! دنيــــا قفــــس افتاده بــــردار

تنها بــــراي ديــــدن ما آســـــمان نيســـت

وقتي يقين دارم كه چشمت آسمان است

و خوب مي دانم كه فردا آسمان نيســــت،

شـــــك مـــي كــــنم بايد پرســـتو بود يا نه

ديگر پرستو نيستم تا آســـمان نيـــســــت