می روم در اوج ان سوی جهان       می فروشم جرعه ای خاک کلان

می کشم جام شرابی می کشم              از دم تیغ هزاران اسب جان 

می دوم تا اوج گهر اسمان                 تا مگر جانم بگرید بی کران

ای که از جان دلت می گر یه ای        یک دمی با ما بمان در این جهان

ای دل بی درد ما باز چه می گویی بگو   

از غمت در این جهان باز به گریان می روم

رفتم به دریا       رسیدم به ساحل           دیدم کسی گفت

ای یار غافل     گفتم چه گویی       گفتا همی غم        گفتم به کیست ان

گفتا به ساحل

گل سرخی ندارم من                          که باشد مهروجانانم