شهرام جون مهربون

چند تا شعراز خودم.

shahram8631 — Thu, 28 Dec 2006 20:59:18 GMT

می روم در اوج ان سوی جهان می فروشم جرعه ای خاک کلان

می کشم جام شرابی می کشم از دم تیغ هزاران اسب جان

می دوم تا اوج گهر اسمان تا مگر جانم بگرید بی کران

ای که از جان دلت می گر یه ای یک دمی با ما بمان در این جهان

ای دل بی درد ما باز چه می گویی بگو

از غمت در این جهان باز به گریان می روم

رفتم به دریا رسیدم به ساحل دیدم کسی گفت

ای یار غافل گفتم چه گویی گفتا همی غم گفتم به کیست ان

گفتا به ساحل

گل سرخی ندارم من که باشد مهروجانانم

به این گل خبطه دارم من چو نزدم نیست این جانان

عجب!!!

shahram8631 — Thu, 28 Dec 2006 20:54:17 GMT

روزی زلپ یا ربودم بوسی گفتا هم بی ادبی و هم لوسی

گفتم گناهم چیست کردم بوسی گفتا لب و ول کردی و لپ می بوسی

زندگی سخته می دونم.

shahram8631 — Thu, 28 Dec 2006 20:53:11 GMT

انگاه که ضربه های تیشه زندگی را بر ریشه ی ارزوهایت حس می کنی به خاطر بیاور که

زیبایی شهابها از شکستن قلب ستارگان است !!!

عجب شعریه...!

shahram8631 — Thu, 28 Dec 2006 20:51:29 GMT

مانده ام در حسرت با او بگویی روزو شب

جان دهم از دوری دیر آشنایی روزو شب

هر سحر نام تو را با سوز دل سر داده ام

تا مگر بر تو رسد از من صدایی روزو شب

عاشقانه کو به کو شهر شما را گشته ام

تا بیابم شاید از تو رد پایی روز و شب

دل خوشم با خاطرات هر شب تو روزها

بی تو دارم با دل خود ما جرایی روزو شب

پیش رویم قاب عکسی از تو دارم ماه من

روزو شب با یاد تو دارم صفایی روزو شب

شعر های زیبا ...

shahram8631 — Thu, 28 Dec 2006 20:48:18 GMT

گر درختی خشک باشد در مکان عیب ان از باد جان افزا مدان

باد کار خویش کرد و بر وزید ان که جانی داشت بر جانش گزید

وان که جامد بود خود واقف نشد وای ان جانی که او عارف نشد

عاشقی را شرط تنها ناله و فریاد نیست

تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست

تا نشد رسوای عالم نشد استاد عشق

نیم رسوا عاشق اندر ماله خود استاد نیست

مرا چشمی است خون افشان زدست آن کمان ابرو

جهان پرفتنه خواهد شد از آن چشم و از آن ابرو

سر کاری !!!

shahram8631 — Thu, 28 Dec 2006 20:45:18 GMT

روزی بود که روزگاری نداشت جنگلی بود که درختی نداشت

شکارچی بود که تفنگ نداشت این شکارچی با تفنگی که فشنگ نداشت

اهویی شکار کرد که سر نداشت این شعر ما شاعری داشت

که اسم نداشت اگر چه این شعر ما سرو ته نداشت

ارزش سر کار گذاشتن تو یکی را داشت

كاش كاش كاش 0000

shahram8631 — Thu, 28 Dec 2006 19:15:18 GMT

كاش آسمان حرف كوير را مي فهميد و اشك خود را نثار گونه هاي خشك كوير مي كرد. كاش

دلها آنقدر خالص بودند كه دعا ها قبل پائين آمدن دستها مستجاب مي شدند. كاش مهتاب با كوچه

هاي تاريك شب آشنا تر بود. كاش بهار آنقدر مهربان بود كه باغ را به دست خزان نمي سپرد.

كاش در قاموس غصه ها ، شكوه لبخند در معني داغ اشك گم نمي شد. كاش مرگ معناي عاطفه

را مي فهميد كاش كاش كاش ......

هنگامي که عشق راستين است و حقيقي ، سالها زنده مي ماند و پيش مي رود و مي بالد و

در طول زمان بالغ مي شود اما هيچ گاه از بين نخواهد رفت هميشه دورتر بوده اي ولي

مي داني که بسيار به تو محتاجم پس از اين همه شدن و آمدن باز به سوي اين دو قلب باز

مي گرديم و باز باهم خواهيم بود.

فقط تو

shahram8631 — Thu, 28 Dec 2006 19:13:24 GMT

:.:فقط تو پاره تني ؛ به حرمت اشكم قسم بي تو ميان عالم غريبم و يك بي كسم :.:

گریه شاید زبان ضعف باشد!

منم ...تنهام!

shahram8631 — Thu, 28 Dec 2006 19:12:09 GMT

در اين تاريكي درها همه بازند من از پله ها گذشته ام

در اين تاريكي تنها بوي تو پيداست بوي ساقه هاي ترد علف

كه باران خورده است چراغ را نيفروزي من از تاريكي گذشته ام

سكوتم را به باران هديه كردم

تمامِ تنهايي ام را گريه كردم

نبودي در فراقِ شانه هايت

به هر باغي رسيدم تكيه كردم........

عاشقی یعنی این!!!

shahram8631 — Thu, 28 Dec 2006 18:41:18 GMT

مانده ام در حسرت با تو بگویم روزو شب جان دهم از دوری دیر آشنایی روزوشب

پسرکی دو خط سياه موازي روي تخته کشيد!! خط اولي به دومي گفت ما مي توانيم زندگي خوبي

داشته باشيم ..!! دومي قلبش تپيد و لرزان گفت : بهترين زندگي!!! در همان زمان معلم بلند

فرياد زد: دو خط موازي هيچگاه به هم نمي رسند و بچه ها هم تکرار کردند: ....دو خط موازي

هيچگاه به هم نمي رسند مگر آنکه يکي از آن دو براي رسيدن به ديگري خود را بشکند